1.                                                                               

Rust’loos went’len zich de wieken                                 

Van de molen aan de tocht.                                          

Vanaf ’t eerste morgenkrieken                                       

Razend rond in wijde bocht.                                         

Komend’ gaand’ en gaand’ en kerend’                          

In haar ongetemde vlucht,                                           

Raak’lings langs de grond heen scherend’                    

Hijgend’ stijgend’ in de lucht.                                       

2.                                                                                 

En zij loeien langs de molen,                                       

Die een wijl te trillen staat,                                          

Als een windvlaag onverholen                                       

op de strakke zeilen slaat.                                           

Snel en sneller, nimmer moede,                                   

Immer in de eend’re boog                                             

Zwieren rond de zware roeden,                                      

Hoog, omlaag, omlaag, omhoog.                                  

3.                                                                              

Uit de duis’tre wolkenbanken                                       

Jaagt de regen over ’t land.                                          

Geselt fel de molenflanken,                                          

Kletst langs riet en steen en spant.                               

Waar de wind z’uiteen doet waaien,                             

Nad’ren zwarter wolken weer,                                      

’t Wiekenstel blijft draaien, draaien,                              

Opwaarts neder, opwaarts neer.                                   

4.                                                                              

Reuz’lend zeult het groene water,                                 

Weg in’t donker van de sluis.                                        

Onder de molen door, daar gaat het                               

Schoepenrad met dof gedruis.                                       

’t Stuwt de golven verder henen                                      

Tot ze aan de and’re kant in ’t ruim                                

Van de vaart weer zijn verschenen,                                

Kolkend, dik bedekt met schuim.                                  

5.                                                                               

Buiten, binnen, boven, onder,                                        

’t Is een beven een gedreun,                                          

Een geloei, getier, gedonder,                                         

Een gestommel en gesteun.                                          

Is ’t een ruisen, klagen zuchten,                                     

Striemend zwiepend ongestoord,                                    

Slaat de regen uit de luchten                                        

En de wieken draaien voort.                             

6.

Machtig hooglied, schrikb’re wijzen

Zielbeangstigend concert,

Dat daar bij het zonnerijzen

Door de storm gegeven werd.

Op die trouwe watermolen,

Als een speeltuig ongestemd,

Hoe ‘k de rust mij voel ontstolen,

Hoe dat lied mij ’t hart omklemt.

7.   

Eert de mool’naar die vol zorgen,

Voor zijn trouwe molen waakt,

En voor ’t verd’re van de morgen,

Aan het spel een einde maakt,

Dat niet van de harde werker,

Waar de stormwind huilt en krijst.

Al maar luider nog en sterker

’t Onvervulb’re wordt geëist.

8.

‘k Zie de mool’naar ’t kapwiel draaien,

Langzaam mede draait de kap.

En de wieken snorren zwaaien

Uit de wind nu, minder rap.

‘k Zie hem dan aan ’t vangtouw rukken,

‘k Hoor geknerp, gereng, gerang,

Daar om d’as de remmen drukken

Staat de molen in de vang.

9.

Even meten zich de krachten

In de kap nog: ‘t wiekenstel

Wil nog draaien; ijdel trachten,

Wiek as speelt verloren spel.

Het geknerp, geknirp wordt vager

Sterft dewijl de vang het wil,

En de wieken gaan al trager,

en heel spoedig staan ze stil.

10.

Taak volbracht naar zijn vermogen,

Heft de molen in ’t geweld

Van d’orkaan zich onbewogen,

Wachter over ’t wijde veld.

Wind en regen in hun snoodheid,

Laat hij vlagen langs zijn huid,

Zwijgend in zijn grote grootsheid,

Molenlied; je lied is uit.